Eins og þeir örfáu sem kíkja hingað inn annað slagið hafa tekið eftir að þá er ég afskaplega latur við að blogga. Það er svo margt búið að gerast að ég kemst varla yfir að útlista það allt hérna. Það sem stendur þó hæst er að við eignuðumst annan strák 2. október sem vó 3950 gr. og var 57 cm langur. Við erum búin að nefna hann Eyþór Inga og ætlum að skíra, að ósk Eddu, þann 28. desember í Óháða söfnuðinum þar sem Ása Sóley hennar Sonju og Clint verður skírð á sama tíma.

Litli Eyþór stækkar og dafnar vel, hann er farinn að brosa og hjala og er byrjaður að reisa höfuðið og magann upp þegar hann liggur á maganum. Hann er mjög vær og góður eins og stóri bróðir hans var á hans aldri.

Við vorum að panta flugið heim yfir jólin. Við komum 15. des. og förum aftur 30. jan. Í millitíðinni fer ég aftur til DK í tvær vikur (frá 1. til 14. jan.) til að klára verkefnaskil og taka próf, en eftir prófin er vika í frí og svo vika í verkstæðiskúrs sem ég slepp sennilega við vegna fyrri starfa og menntunar.

Læt þetta duga í bili, ég stefni samt á að blogg aftur fyrir brottför

Edda fór í hnakkaþykktarmælingu í dag, eða barnið öllu heldur. Þetta lítur allt mjög vel út og hún er ennþá sett á 27. september. Líkurnar á að barnið sé með Downs heilkenni eru 1:12511 sem er með allra minnsta móti. Til samanburðar má geta þess að ef líkurnar eru 1:300 þarf að gera nánari skoðun.

Annars er allt gott að frétta héðan, sól og blíða á daginn og frost á nóttunni.

Það er allt gott að frétta héðan frá Danmörku. Eins og ég er nú viss um að vera faðir Brynjars að þá efuðust danir eitthvað um það. Við vorum stödd í ráðhúsi Sønderborgar að sækja um barnarbætur þegar í ljós kom að ég var ekki skráður faðir barnsins, né nokkur annar svo það sé á hreinu. Ekki tókst okkur nú að telja þeim trú um að ég ætti barnið þrátt fyrir að við hefðum sagt þeim að við værum búin að vera saman í 9 ár og að Edda sværi fyrir að ég væri sá eini sem kæmi til greina. En sem betur fer vorum við með fæðingarvottorðið hans í bílnum þar sem fram komu nöfn foreldra, og því tókst okkur að feðra barnið innan danska kerfisins.

 

Ég er á leiðinni heim í fyrramálið (13/3 ’08 ) og ætla að eyða páskafríinu í vinnu þar sem hvorki námslánin né gengi dönsku krónunnar eru okkur hagstæð þessa dagana. Þetta er reyndar í annað skiptið á einum mánuði sem ég kem heim, en síðast komum við feðgarnir saman. Þá þurftum við reyndar að bíða út á Kastrup í samtals 26 klst. Fyrst í 14 klst. vegna veðurs, en þá var ég kominn með gjörsamlega nóg (vegna slæmrar meðferðar flugfélagsins á farþegunum á meðan á biðinni stóð) og heimtaði endurgreiðslu sem ég fékk og við drifum okkur á hótel og eyddum næsta degi í Køben. Þegar reiðin rann af mér ákvað ég að gera aðra tilraun með hinu flugfélaginu. Það fór auðvitað þannig að flugvélin fékk í sig tvær eldingar á leiðinni og þurfti að fara í einhverja skoðun út af því og því þurftum við að bíða í 12 klst. þann daginn á flugvellinum. Þetta tók mikið á taugarnar, og sennilega hefðum við verið fljótari með Norrænu. En þetta hafðist svosem allt fyrir rest þótt að þetta hefði stytt ferðina hjá okkur um ca. þrjá daga.

 

Það er gott að eiga góða að, en hann Hrafn fyrrverandi/verðandi vinnuveitandi minn hleypir mér alltaf í eins mikla vinnu og ég kæri mig um þegar ég er í fríum og vill allt fyrir okkur gera, og því margborgar það sig að skreppa heim.

 

Edda er byrjuð í dönskunámi sem er þrjá daga í viku og svo vinnur hún hina tvo daga vinnuvikunnar á elliheimili upp í Dybbøl, sem er bær samvaxinn Sønderborg. Það er alltaf erfitt að byrja á nýjum vinnustað og hvað þá þegar öll samskipti fara fram á þrem tungumálum og handapati. Annars stendur hún sig mjög vel í að nota dönskuna og þetta kemur allt með tímanum. Brynjari líkar mjög vel í leikskólanum núna þrátt fyrir erfitt tímabil þegar hann var að byrja, enda varla á blessað barnið leggjandi að henda honum bara inn í eitthvað algjörlega nýtt umhverfi þar sem enginn skilur hann né hann aðra. En þetta hafðist auðvitað allt og nú er hann farinn að sletta smá dönsku inn í hið ástkæra ylhýra (eða hvernig svosem það er skrifað).

 

Í öðrum fréttum er það að frétta að Edda er ófrísk og komin ca 3 mánuði á leið. Það eru strax byrjaðar samningaviðræður með nafn á barnið, en við vitum auðvitað ekki hvort kynið það er ennþá.

 

Jæja, ég þarf víst að fara taka til eftir mig einhver verkfæri, því annars hótar Edda að gera það, og þá er auðvitað á hreinu að ég finn ekki neitt af þeim framar, þannig að það er best að drífa sig í því. Bless í bili.

Þessi fleygu orð lét Michael Moore út úr sér fyrir nokkrum árum.

The problem with America is stupidity. I´m not saying there should be a capital punishment for stupidity, but why don´t we just take the safety labels off of everything and let the problem solve itself?

Það stendur yfir mikil tiltekt í aukaherberginu hjá okkur þessa dagana. Þegar ég var að fara í gegnum gamlar úrklippur rakst ég á grein eftir Helga Geirsson ráðgjafa sem hann skrifaði í Morgunblaðið 14. febrúar 2002. Það er ýmislegt fróðlegt sem þar kemur fram og því ákvað ég að skrifa hana í heild sinni hingað inn. 

 

 Minnumst Dresden! 

     NÚNA skal minnast morðárása Englendinga og Bandaríkjamanna á þýsku borgina Dresden 13 og 14 febrúar 1945. Þetta einstaka athæfi er líklega hið löðurmannlegasta í sögu Evrópu og vestrænnar menningar! Englendingar byrjuðu sprengjuæðið öllum að óvörum um tíuleytið að kveldi 13. febrúar, þegar fólk var að leggjast til svefns og héldu því gangandi alla nóttina og næsta dag. Notaðar voru um 2000 risastórar Lancaster sprengjuflugvélar sem vörpuðu 650000 (sexhundruð og fimmtíu þúsund) fosfórsprengjum, ásamt 3000 öðrum þungasprengjum. Daginn eftir, þann 14. febrúar, bættust Bandaríkjamenn við brjálæðið, með aukinni heift!  

     Dresden var óvarin menningarmiðstöð, fræg fyrir söfn, gamlar byggingar og fjölda og fegurð kirkna. Borgin var yfirfull af varnarlausu flóttafólki, mestmegnis undan morðsveitum Sovétríkjanna í Austur Prússlandi. Dresden var haldið utan stríðsins vegna menningarlegrar sérstöðu borgarinnar, og var hún því varnarlaus allt stríðið og um leið griðastaður stríðhjáðs fólks. Dresden hafði alls enga hernaðarþýðingu. Hinar ægilegu morðárásir á varnarlaust fólkið hófust skyndilega af afkastamestu sprengjuflugvélum Bandaríkjamanna og Englendinga, sem vörpuðu hræðilegustu sprengjum í fórum stríðsaðili, ásamt óhugsanlega hræðilegum fosfórsprengjum, sem hreinlega suðu fólk lifandi. Fosfórsprengjurnar kæfðu einnig fólk í órafjarlægð með súrefnisskorti og hita loftsins. Þessar sprengjur sköpuðu banheita hvirfilvinda (allt að 1000° ) sem soguðu súrefni loftsins í sig og óðu um borgina með ógnarhraða. Eldhafið í Dresden sást í 200 kílómetra fjarlægð og gjöreyðilegði 75% borgarinnar á örskömmum tíma. Þessum glæp og þjáningum fórnarlambanna verður vart lýst með orðum, en þessu mega siðaðir vestrænir menn aldrei gleyma!

     Það skal haft í huga að Þjóðverjar gáfust formlega upp 8. maí 1945, en höfðu tapað stríðinu löngu áður. Það er sagt að um 300.000 manns hafi látið lífið í helför Dresden og ómetanlegar gersemar vestrænnar menningar eyðilagðar og glataðar að eilífu! Það sem gerir þessi hræðilegu fjöldamorð enn óhugnanlegri er að stríðinu var í raun lokið, aðeins börn, unglingar og gamalmenni mönnuðu vopn Þjóðverja og þjóðin öll sem enn tórði, var örmagna af þjáningum og hungri!

     Bandamennirnir – Bandaríkjamenn, Englendingar og Sovétmenn – þvertóku fyrir að semja við Þjóðverja um frið og grið allt stríðið, en heimtuðu fullkomna tortímingu lands og þjóðar með opinberum hótunum um fyrirvaralaust líflát forystumanna þjóðarinnar og landrán víðáttumikilla svæða Þýskalands, sem yrði sett undir hæl kommúnista Sovétríkjanna. Yfirlýst var að þjóðin skyldi búa við sult og seyru um ókomna framtíð samkvæmt Morgenthau- áætlun Bandaríkjamanna, (kennd við Henry Morgenthau Jr.) sem var samþykkt af Roosevelt og Churchill í Quebec, Kanada, september 1944 og síðar af kumpána þeirra Stalín með “girndarglotti”.

     Þetta breyttist síðar vegna ódrepandi dugnaðar þýsku þjóðarinna, kóreustríðsins, vinslita bandamanna og uppgötvunar sigurvegarana að þeir hefðu betur uppúr Þjóðverjum ef þeir fengju að njóta sín að ákveðnu marki, en ef þeir væru ölmusu landbúnaðar-þrælaþjóðfélag eins og þeim var ætlað samkvæmt Morgenthau-áætluninni! Ennþá daginn í dag eru Þjóðverjar hersetnir af fjölmennum erlendum herjum, alrændir, heilaþvegnir og kúgaðir á ýmsan hátt. Þeir fá ekki einusinni að syngja sinn fagra þjóðsöng í friði og eru enn án mikilvægra landshluta Þýskalands! 

     Hin hræðilega Morgenthau-áætlunin hefur aldrei verið opinberlega tekin úr gildi, og miklu af henni er haldið leyndri! Churchill og Roosevelt höfðu heimsótt Stalín vin sinn í Yalta í Sovétríkjunum, og skrifuðu undir hinn alræmda Yaltasamning 11. febrúar 1945, aðeins tveim dögum fyrir morðæðið í Dresden. Enski sagnfræðingurinn David Irwing heldur því fram að Churchill, sem var drykkjusjúklingur og kominn á háan aldur, hafi lofað Stalín ódæðinu í Dresden undir áhrifum áfengis. Roosevelt bandaríkjaforseti sem var bæklaður og helsjúkur undir stjórn vafasamra manna, samþykkti helförina í Dresden, enda utan við sig og lést tæpum tveim mánuðum síðar. David Irwing heldur því fram að bæði Churchill og Roosevelt hafi verið undir álögum hatrammra svartnæturafla sem séu enn mögnuð við iðju sína, leynt og ljóst, og megi sjá greinileg verksummerki þeirra í alþjóðamálum og “sagnfræði” vorra daga. Þeir tveir menn sem höfðu einna mestu og verstu áhrifin á Churchill og Roosevelt í gegnum stríðsárin, voru þeir Friedrich Lindemann, síðar Cherwell lávarður og Henry C. Morgenthau Jr., ásamt starfs og samsærismönnum þeirra.

     Það létust fleiri í árásunum á Dresden en í kjarnorkuárásum Bandaríkjamann á Nakasaki og Hiroshima í Japan síðar sama ár, sem er annar ófyrirgefanlegur glæpur!  Það urðu meiri skemmdir og miklu fleiri létust í borginni Dresden einni, en í öllu Englandi af völdum stríðsins, öll stríðsárin! Kirkjuklukkur Dresden og Þýskalands alls hljóma þann 13. og 14. febrúar hvers árs til minningar þeirra hundruða þúsunda sem voru myrt í Dresden, og eyðileggingar þessarar undurfögru menningarborgar. Það færi vel að kirkjuklukkur Íslands gerðu hið sama!

     Drengskaparfólk allra landa má aldrei gleyma helför Dresden! Fólk ætti einnig að hafa í huga að áróðurinn viðvíkjandi síðari heimsstyrjöldinni sem enn er spúið einhliða allt til þessa dags, er ekki allur heilagur sannleikur! Það er ekki meiningin að fegra neinn aðilann að fyrri né síðari heimsstyrjöldinni, sem knésettu vestræna menningu. Styrjaldirnar sem aðallega fóru fram í Evrópu, menningarmiðstöð heimsins, voru stærstu glæpir gegn mannkyninu sem framdir hafa verið!

Gleðileg jól  

Það var skrítið að halda upp á jólin hér í Danmörku, víðsfjarri stórfjölskyldunni. Allt gékk þetta samt vel þrátt fyrir að ekki hafi verið boðið upp á rjúpur. Þess í stað borðuðum við þann albesta hamborgarhrygg sem við höfum smakkað. Brynjar var nánast einn um gjafirnar, og þær fáu sem við foreldrarnir fengum opnaði hann fyrir okkur. Hann söng hástöfum “hæ hó jibbí jei og jibbíííí jei það er kominn 17. jólí” og það var ekki hægt annað en að taka undir með honum. 

Við buðum nokkrum Íslendingum í heitt súkkulaði milli 11 og 13 í dag (aðfangadag). Þetta heppnaðist mjög vel og stytti daginn aðeins fyrir börnin sem flest voru orðin ansi spennt fyrir kvöldinu.  Ég og Brynjar fórum í skötuveislu hjá Íslendingafélaginu á Þorláksmessu. Skatan var vel kæst og ílla lyktandi að venju, en smakkaðist vel. Brynjar spítti reyndar fyrsta bitanum tvisvar út úr sér en hafði það að kyngja einum saltfiskbita. 

Á laugardeginum 22. des. skruppum við á jólamarkað í Lübeck í Þýskalandi. Þetta er um tveggja tíma akstur hvora leið. Það er svosem ekki frá mörgu að segja þaðan nema að þetta var mjög skemmtileg ferð og verður jafnvel farin aftur að ári. 

Laugardaginn 15. des. fórum við í leiðangur nokkra kílómetra útfyrir Sønderborg í leit að jólatréi. Að sjálfsögðu fundum við það eina rétta og söguðum það niður sjálf. Þetta er í fyrsta skipti síðan ég og Edda fórum að búa sem við erum með lifandi (deyjandi) tré. 

Á jóladag er okkur boðið í kaffi til vinafólks okkar, en sennilega fer nú samt megnið af deginum í ekki neitt. Það væri auðvitað kjörið að læra aðeins þar sem prófin eru í janúar byrjun eeennn...... það er bara eins og það er, maður er latur þegar pressan er lítil. 

27. des. förum við upp í København að sækja Hrönn og Sævar (tengdó ). Við ætlum að gista þar í tvær nætur og taka Jólatívolí með trompi. Einnig eru einhverjar pælingar með að keyra yfir til Svíþjóðar og kíkja til Landskrona þar sem Edda er fædd og uppalin til fjögurra ára aldurs. Hrönn og Sævar verða svo hjá okkur til 2. janúar. 

Brynjar er aðeins að byrja á dönskunni. Hann kemur með orð og orð sem hann hefur lært í leikskólanum og svo erum við aðeins farin að nota dönsku á heimilinu (mjög lítið samt). Hann er nú samt stoltastur yfir að geta ropað á dönsku. 

Við óskum vinum og vandamönnum gleðilegra jóla (vetrarsólhvarfa) og megið þið hafa það sem allra best. 

Kveðja frá DK

Sighvatur, Edda Selma og Brynjar

Nú má víst ekki lesa 10 litlir negrastrákar lengur fyrir börnin, en ekki örvænta, það er komin út ný bók. Loksins er barnasagan fallega um kynvillingana 10 fáanleg aftur, eftir að hafa verið ófáanleg um langt skeið.

Það er hinn ástsæli guðsmaður séra Geir Waage sem kveður en myndskreytingarnar eru úr einkasafni Gunnars Þorsteinssonar, oft kenndum við Krossinn.

hér er smá brot

Kynvillingar fóru á krá,
kenndir, allir tíu
einn var tekinn aftanfrá,
og eftir voru níu.

Níu litlir nárakjassar
nutu þess að hátta
einn fékk skæða sárasótt
þá sátu eftir átta.

Átta hýrir hommatittir
hittust klukkan tvö
einn tók fullstórt upp í sig
eftir voru sjö.

Sjö graðir gleðipinnar
gláptu á XXX
einn þeirra sprakk úr spenningi
spólunni skiluðu sex.

Sex blíðir attaníossar
æfðu sig í rimm
einn fékk sig fullsaddan
sáttir voru fimm.

Fimm æstir analistar
urðu flennistórir
einn féll þá í yfirlið
eftir voru fjórir.

Fjórir sætir sykurpúðar
sungu "ég er hýr"
einn var kýldur klessu í
komust undan þrír.

Þrem bústnum bossahossum
bauðst að hnoða leir
einn fékk af því standpínu
eftir sátu tveir.

Tveir baldnir borusnúðar
bögguðu ekki neinn
en öðrum var gert að gifta sig
gekk þá áfram einn.

Einn kenghýr kynvillingur
komst víst aldrei heim
en ekki hafa áhyggjur
það er víst nóg af þeim.

 

Mæli svo með að fólk lesi bloggið hans Sverris Stormskers, en það er linkur á það vinstra megin á síðunni undir Serðir Monster.

Ég hvet fólk eindregið til að gefa sér tíma til að horfa á þessa mynd til enda.

http://www.zeitgeistmovie.com

 

Ég fann mig knúinn til að skrifa nokkur orð um verðlagningu eldsneytis hér í Íslendinganýlendunni Danmörku, í kjölfar nýlegra verðhækkana heima. Á leið minni í skólann dag hvern keyri ég framhjá þremur bensístöðvum, tveim sjálfsafgreiðslustöðvum og einni “alvöru” bensínstöð. Ég reyni að fylgjast nokkuð vel með verðinu hérna og hef fundið út að stöð sem heitir Jet er alltaf ódýrust. Allar stöðvarnar breyta verðinu a.m.k. 2-3 á hverjum einasta degi, og hef ég séð mest upp í fjórar breytingar á einum degi. T.d. í morgun var verðið hjá Jet 9,83 kr. um hádegisbilið var það komið upp í 10,01 og svo um kl 16 var það komið niður í 9,73. Þessi breyting átti sér stað hjá öllum stöðvunum þótt Jet væri alltaf ca. 0,03 kr ódýrari en hinar. Lægsta verðið sem ég hef séð hérna var 8,88 kr. Einnig virðist vera ódýrast að kaupa bensín á morgnana og um helgar og ég held að þeir endurspegli hreinlega verðbreytingar á olíumörkuðunum þegar þær eiga sér stað. Heima á Íslandi eru alltaf sendar út fréttatilkynningar ef verðið hreyfist eitthvað, og alltaf hreyfist það bara upp. Samkeppnin er svo gjörsamlega í molum, og maður fattar það ekki almennilega fyrr en maður sér hvernig þetta gengur fyrir sig hérna og sennilega víðast hvar annarstaðar á vesturlöndum. Einnig hefur dregið mikið saman á milli sjálfsafgreiðslustöðvanna s.s Orkunnar, Ego og Ób og venjulegu stöðvanna. Ég veit svosem ekki hvað er hægt að gera í þessu. Olíufélögin eru auðvitað marg búin að sýna það og sanna að þeim er ekki treystandi til að verðleggja þessa nauðsynjavöru og því væri sennilega best að ríkið tæki þann hluta starfseminnar yfir. Því miður held ég að Atlantsolía sé dottin í sama drullupollinn og hin félögin. Svo þegar forsvarsmenn þessara félaga eru spurðir eitthvað út í þetta að þá er það alltaf sama rullan, óhagstætt gengi krónunnar, hækkanir á olíumörkuðum og gamlar byrgðir (reyndar langt síðan það var notað. Einhvernvegin held ég að forsvarmenn olíufélaganna hérna í DK og annarstaðar hafi aldrei komið í fjölmiðla til að tilkynna um lækkun eða hækkun eða til að afsaka hækkanir og þegar ekki er lækkað. Mér finnst ég ekki alveg ná að koma því nógu vel frá mér hvað ég er hneykslaður á þessum gjörspilltu olíufélögum heima, en það er svosem ekki eins og mitt álit skipti þá nokkru máli, það er ekki eins og maður geti farið eitthvað annað að kaupa dropann. (ef ég væri á Íslandi þ.e.a.s.)

Ég vil líka óska yndislegu konunni minni til hamingju með 30 ára afmælið sem er í dag. Hlakka til að sjá ykkur (Eddu og Brynjar) eftir 12 daga.

Að öðru..... eeee.... skólinn gengur vel......ok bæ

Ég held að ég kominn með einhverskonar útgáfu af Stockholm sindrom gagnvart pizzum, ég hata þær svo mikið að ég er farinn að elska þær og get varla án þeirra verið. Skólinn gengur vel þótt mataræðið hjálpi sjálfsagt lítið til við þá athygli og einbeitingu sem námið krefst. Á þriðjudaginn kemur hún María hingað til Danmerkur sem á/leigir íbúðina sem ég er í. Það stendur til boða að ég fái að gista hérna þangað til að við fáum íbúðina í Jørgensgård en ég hef samt ekki gefið af eða á með það ennþá. Það er einhvernveginn óþægilegt að búa hjá einhverjum sem maður þekkir ekki neitt. Í gær var Menninganótt hér í Sønderborg en ég ákvað að vera frekar heima að læra. Það var líka búið að ákveða að hittast í skólanum í dag (laugardag) kl. 9 og læra. Þetta skilaði sér í því að núna er ég búinn með 2 verkefni sem þarf að skila í næstu viku + mikið af öðrum heimalærdómi fyrir næstu viku. Frí á sunnudaginn semsagt.

Bless í bili

Tá eru tvær vikur búnar í skólanum. Ég hef ákvedid ad leggja meiri áhersur á viss føg umfram ønnur svo ad tetta hafist nú ørugglega. Tad bætast 3 føg vid í tessari og næstu viku.

Gódar fréttir! Edda og Brynjar koma sennilega í september til ad vera, en upphaflega planid var ad tau kæmu í september í 3 vikur og svo ekki endanlega fyrr en í byrjun nóvember vegna vinnu hjá Eddu. Nú er búid ad redda tví, (95%) øruggt, tannig ad tá koma tau á sama tíma og vid fáum íbúdina, t.e. 15 september.

Vid ætlum ad hittast nokkur úr bekknum í skólanum í fyrramálid (lau. 18. ág.) og gera nokkur verkefni saman. Tetta eru skilaverkefni í stærdfrædi og efnafrædi og tad getur verid ágætt ad fá sjónarmid annarra í svona verkefnum sem telja í lokaeinkunn.

 

 

Skólinn er byrjadur. Tetta gengur allt saman furdu vel trátt fyrir tøluverda tungumálaørdugleika. Tetta er reyndar misjafnt milli kennara, t.d. skil ég edlis- og efnafrædikennarann sæmilega (ca 50%) en stærdfrædikennarann skil ég ekki neitt. Held ad ég hafi nád ca. 10 ordum allan sídasta tíma og tad er ekki fyrr en hún skrifar svørin vid dæmunum, sem hún er ad reykna upp á tøflu, sem ég fatta hvad hún var ad tala um. En tetta hlýtur ad koma. Er ad fara ad horfa á dønsku myndirnar Nordkraft, Små ulykker og Se til venstre, der er en svensker. Ég fékk mjøg skýrar leidbeiningar um hvernig ég ætti ad horfa á tær t.e. ad horfa fyrst med dønskum texta og svo án texta.

 Tad eru 10 Íslendingar í bekknum mínum sem telur í tad heila 27-32 (fer eftir føgum) Vid rottum okkur ad sjálfsogdu saman milli tíma og førum yfir tad sem kom fram í tímanum.

Tiltektin í íbúdinni tókst ágætlega en nú er komid ad tví ad tvo tvott. Tad verd ég tví midur ad vidurkenna ad tad hef ég aldrei gert ádur (sem ég man eftir allavega) Ég fékk sent tvottakort í pósti frá Íslandi (ég leigi íbúdina af Íslendingi) og skv. teim upplýsingum sem ég hef ad tá skal skipta fatahrúgunni í ljósan og døkkan fatnad og tvo á 40 c. En nú ætla ég ad hita mér enn eina Freshetta pizzuna (fæ reyndar ælutilfinningu bara vid tilhugsunina)

Ad lokum vil ég óska Gylfa bródur til hamingju med afmælid (í gær 7/8 ), tú nálgast fertugsaldurinn hratt. Einnig átti hún Kamilla frænka mín afmæli tennan dag ef ég man rétt. Til hamingju bædi tvø.

Kvedja frá Sønderborg

Sighvatur

Tad eru komnar inn nokkrar nýjar myndir frá DK, adallega af nýja bílnum. Tær eru inn á sídunni hans Brynjars á Barnalandi. Tad er linkur einhversstadar á tessari sídu vinstra megin.

ÉG ER VILLIMADUR. Edlid kemur berlega í ljós tegar madur býr einn. Mér tókst reyndar ad spæla mér egg en ég er ekki farinn ad smakka á teim enntá. Einnig á eftir ad reyna á hvernig gengur med tvott og tiltekt en útlitid er ekki gott.

Kvedja úr hellinum

Sighvatur

Jæja þá er ég kominn til Danmerkur. Eftir gríðarlegt stress tókst okkur að hreinsa út úr íbúðinni, bílskúrnum og geymslunni og koma öllu sem átti að fara út, í gáminn fyrir brottför. Eftir að hafa misreiknað mig aðeins í öllu stressinu fannst mér að ég þyrfti að leggja af stað ekki seinna en kl. 22:00 út á flugvöll þar sem flugvelin átti að fara kl. 23:45  Eftir samtal við mömmu áttaði ég mig á því að ég þyrfti að leggja af stað í síðasta lagi kl. 21:00 en þá var klukkan að verða 20:00 og við nýbúin að loka gámnum. Ég fór beint upp í Hlaðbrekku, til Hrannar og Sævars (tengdó ), í sturtu. Á sama tíma komu mamma, pabbi Gústaf og Gylfi þangað, til að spara mér tíma, til að kveðja. Á meðan ég var að kveðja þau pakkaði ég niður því nauðsynlegasta fyrir 1 ½ mánaða dvöl án búslóðarinnar og brunaði svo með Eddu og Brynjari áleiðis til Keflavíkur. Að sjálfsögðu var ekkert að gera hjá lögreglunni frekar en fyrri daginn og því var hún á Reykjanesbrautinni með tvo bíla að angra heiðvirða borgara með nærveru sinni og því durfti ég að dóla langleiðina þarna úteftir á 90 skv. hraðamæli (ca. 86 km raunhraði) á eftir einum löggukálfinum en allt hafðist þetta nú samt. Kveðjustundin var erfið, en ég mun ekki sjá fjölskylduna mína næsta 1 ½ mánuðinn. Það verður þá bara þeim mun skemmtilegra að hitta þau að þeim tíma liðnum. 

Snorri sótti mig svo út á fluvöllinn í Billund, en það vildi svo til að sonur hans var á leið til Íslands með sömu vél og ég kom með út. Við værum sennilega ekki að þessu öllu ef ekki væri fyrir þau Snorra og Dísu sem hafa hjálpað okkur mjög mikið í þessu öllu og hafa í rauninni séð um öll okkar mál hér í Danmörku. Takk kærlega fyrir alla hjálpina og megi ykkur launast fyrir þetta einn daginn. Eins vil ég þakka öllum þeim vinum og ættingjum sem aðstoðuðu okkur heima við flutningana, hvort sem það var við þrif, burð, pössun og hvað eina sem okkur vanhagaði um. TAKK FYRIR ÖLLSÖMUL.